شعر فارسی آیات غمزه

تصویر یک شجاعت بی دست می کشید

حسین دارند — Fri, 23 Oct 2015 07:58:00 GMT

دستی که طرح چشم تو را مست می کشید
صد آسمان ستاره از این دست می کشید

بُرد بلند شرقی پیشانی ات به روز
خورشید را به کوچه ی بن بست می کشید

دست هزار عاطفه در کارگاه عشق
هر جلوه را به نام تو دربست می کشید

عاشق ترین، قشنگ ترین، با وفا ترین
انگار هرچه درخور عشق است می کشید

اما... کنار علقمه دستان روزگار
تصویر یک شجاعت بی دست می کشید

مشک پر آب، چشم مرا ریخت بر زمین
تیری که خصم خونی بدمست می کشید

خون می گرفت صورت عباس و او، هنوز
شرمنده کز برادر خود دست می کشید

محمدعلی مجاهدی — Wed, 21 Oct 2015 20:24:00 GMT

کنار پیکر خود التهاب را حس کرد
حضور شعله ورِ آفتاب را حس کرد

هنوز نبضِ نگاهش سرِ تپیدن داشت
که گرمیِ نفسِ هم رکاب را حس کرد

و پیش از آن که بگوید: برادرم دریاب
حضور فاطمه را، بوتراب را، حس کرد

نگاه ملتمس او خیال پرسش داشت
که در تبسّم زهرا جواب را حس کرد

عطش سراغ وی آمد ولی نگفت انگار
صدای گریه ی بانوی آب را حس کرد

لبان زخمیِ فرق سرش دوباره شکفت
چه خوب زخم گلوی رباب را حس کرد

به عمقِ آبی چشمان او کسی پی برد
که در تلاطم دریا سراب را حس کرد

کدام داغ به جان امام ِ عشق نشست
که با تمام وجود التهاب را حس کرد

همین که ماه به یاد دو دستِ او افتاد
قلم قلم شدنِ آفتاب را حس کرد

و شیهه ای و سواری که می شود از دور
خروشِ شعله ورِ انقلاب را حس کرد

علی انسانی — Sun, 02 Nov 2014 03:20:00 GMT

ای ساقی سرمست ز پا افتاده
دنبال لبت آب بقا افتاده

دست و علم و مشک سه حرف عشق است
افسوس، ز هم این سه جدا افتاده

محمود تاری — Sat, 01 Nov 2014 11:07:00 GMT

در غربت نینوای تو مشک گریست
بر دستِ ز تن جدای تو مشک گریست

گر چشم تو را تیر به هم دوخت ولی
دریا دریا به جای تو مشک گریست